آمایش سرزمین -2
در برنامه آمايش سرزمين، ما با سه پروسه از رابطه انسان، فضا و فعاليت روبرو هستيم. با آن كه هيچ بخش از فرايند توسعه نبايد جداي از ساير بخش ها تحقق يابد، ولي در بخش توسعه اجتماعي و فرهنگي، بيش از هر چيز بر "توسعه انساني" تأكيد شده است. چرا كه انسان است كه محور چنان توسعهاي قرار ميگيرد. آن تمامي فرايندهاي پيشين انساني را ميبايست دگرگون ساخته و توسعه بخشد. نخست رابطه انسان با طبيعت كه به مرتفع ساختن نيازهاي زيستي با حفظ زيست بوم، محيط زيست و ميراثهاي طبيعي به جا مانده براي ما منتهي شود. دوم رابطه انسان با انسان كه مشخصاً به فرهنگ و مسايل اجتماعي و نهادها و سازمان هاي اجتماعي از يك طرف و نيازهاي اجتماعي و فرهنگي و حقوق اجتماعي (حقوق خصوصي و عمومي) مربوط ميشود. و خلاصه رابطه انسان
کشور ما سرزمینی وسیع ، متنوع و سرشار از زیباییهای طبیعی است . اما در کمال تاسف و ناباوری ذخایر طبیعی آن دستخوش انواع تخریب و تهدیدهای مختلف قرار گرفته است . تاسف برای اینکه از دست رفتن هر یک از موهبتها جبران ناپذیر است و ناباوری برای اینکه سرزمینی ثروتمند با وجود اینهمه امکانات مادی و فرهنگی چگونه ممکن است چنین آسان و ارزان اجازه دهد که زیبایی ها و میراثهای زنده طبیعی و گرانقدرش مورد بی مهری و سود جویی قرار گیرد ؟